Bi insanı seversin ama sonu yoktur bilirsin...
Bile bile sevmeye devam edersin ya hani,vazgeçemezsin bir türlü...
Hep senden bir şeyler gider ama asla ayrılamazsın...
Bitiremezsin içindeki sevdayı,yanan ateşi söndüremezsin bir türlü...
Seversin ama çaresiz bir sevgidir bu...
Sonu olmayan,ama asla bitmeyen...
İçinde yaşattığın kimselere göstermek istemediğin gizli bir sevgi...
Sanki her gece o olmasa kapatamam sanırsın gözlerini...
O olmasa bu dünyada senin de yaşamanın gereksiz olduğunu sanırsın...
Her yaptığın şeye onu da katarsın ya hani...
Onun haberi bile yoktur senin yaptıklarından ama sen herşeyi onun için yaparsın...Onun tenine bi diken batsa sen yanar kavrulursun...
Birinin ona baktığını görsen gidip öldüresin gelir adeta...Sanki onu alıp içine saklamak istersin kimseler görmesin diye...Bedenini yarıp içine onu sokup istersin hiç bir zarar görmesin diye...
Sanki en kuytu köşelerde kir pas içinde açmış kimselerin dokunmadığı bir çiçektir o...gizli kalmış mahalle kenarlarında sesiz sedasız açmış...
Sonra bir gün sen bulursun onu,kimsenin bulmadığı nice güzellikleri görürsün ya onda...bir daha hiç bırakmak istemezsin hani...
O güzelliği sadece ben göreyim kimseler dokunmasın sadece ben bakayım dersin...İşte öyle bir şey "O"nu sevmek...
Ben "O"nu seviyorum...Sonu olmasa da elimden hiç birşey gelmese de...Çaresiz seviyorum...Bir gün biteceğini bile bile seviyorum...
Hani Ümit Yaşar Oğuzcan diyor ya;
Falcı kadın yalan söylüyor yalan,
Bizi birbirimiz için yaratmış Tanrımız!
Nasıl mümkün değilse
Yıldızları toplamak gökyüzünden,
Öylesine imkansız bir şey aşkımız...
İnsan hep imkansızı seçmez mi zaten..?
Hayatımın en güzel anlarını birlikte yaşadığım imkansızım,sen bilmesen de ben seni gerçekten sevdim...
)
